Tom en Jef Helmer EoU chauffeur trip naar Lviv
3 augustus 2026
Tom en Jef Helmer na missietrip naar Lviv: “Oekraïners strijden ook voor onze vrijheid”
Tom en Jef Helmer vertrokken donderdag 16 juli per busje naar Oekraïne om daar tien powerstations (grote mobiele accu’s) en een busje af te leveren. Deze accu’s worden gebruikt om de stroomvoorziening zoveel mogelijk intact te houden, bijvoorbeeld in ziekenhuizen of bij het besturen van drones.
De organisatie waar de missie vanuit ging, Eyes on Ukraine, vraagt haar chauffeurs om ook een sponsoractie te voeren. Boven verwachting heeft deze bijna 11.000 euro opgeleverd, waarmee de accu’s konden worden betaald, plus het geld voor een volgend busje.
Zaterdagochtend bereikten de twee de Pools-Oekraïense grens, die ze na 5,5 uur gedoe achter zich lieten. Op weg naar Lviv kregen ze bericht van Eyes on Ukraine dat de powerstations naar een postkantoor in Lviv moesten worden gebracht, vanwaar ze per post naar een legerplaats zouden worden verstuurd.
Zondagochtend liepen Tom en Jef door de stad naar de grote begraafplaats. Daar zagen ze eerst hoe de gesneuvelde militairen vanaf 2014 begraven lagen, met mooie grafzerken. Toen realiseerden ze zich pas dat voor Oekraïners de oorlog al in 2014 is begonnen; zij zijn al twaalf jaar in oorlog. Het wordt door de twee als beledigend ervaren dat wij in het Westen spreken over de oorlog die nu al 4,5 jaar duurt.
Toen deze plek geen nieuwe graven meer kon herbergen, is er een nieuw veld naast de heuvel beschikbaar gesteld. Hier liggen nu zo’n 1.500 gesneuvelde mannen en vrouwen begraven, allen inwoners van Lviv. Dit grijpt je naar de keel. Met deze aanblik beseffen ze hoe ze met hun busje en de powerstations een heel klein radertje zijn in een groots geheel dat zich keert tegen Russische agressie en brute bezetting. Aanvankelijk waren er nog stoere gevoelens bij deze missie. Na deze ervaringen voelt het na deze paar dagen steeds meer als een eer om mee te mogen doen. Dit besef is de grote meerwaarde van de missie.
Zondagmiddag, op de terugweg, zagen ze dorpjes met een begraafplaats vol vlaggen van gesneuvelde militairen. Toen realiseerden ze zich dat er overal verspreid door Oekraïne dit soort begraafplaatsen moeten zijn. Bij het verlaten van Oekraïne kwam het gevoel op iemand achter te laten van wie je spontaan begint te houden en die je graag terug wilt zien.


